Piramida 11:7 / Etap 10 / Prototyp lokalny
Wizualizacja artystyczna przeciwbieżnych wirów toroidalnych
Inspiracja przepływami Naviera–Stokesa. To efekt prezentacyjny: nie rozwiązujemy tych równań i nie dowodzimy fizycznego działania piramidy. B = 11, h = 7.
Położenie i promienie torusów są robocze i wymagają oceny autora. Torusy odsłaniamy jako osobne obiekty; rzeczywiste przekroje zachowują swój kształt.
Otwórz zaawansowany podgląd etapu 11 → (położenie i oba zwroty zaakceptowano 2026-10-06; ten opis zachowuje historyczny prototyp).
Widok perspektywiczny
Widok z góry nakłada oba torusy, bo mają wspólną oś. Wybierz T1 lub T2, aby obejrzeć kierunek osobno. Na strzałkach θ wskazuje obieg wokół osi Z, a ψ obieg przez przekrój wokół kołowego rdzenia.
Kontrola z boku · XZ
Przy X > 0: T1 z zewnętrznego punktu ku +Z; T2 ku −Z. ψ mierzymy w płaszczyźnie (promień od osi, Z), od kierunku na zewnątrz.
Kontrola z góry · XY
Patrząc z +Z: T1 θ+ ↺, T2 θ− ↻. +X jest w prawo, +Y w górę. Strzałki biegną na zewnętrznym okręgu T1 i wewnętrznym T2, aby rozdzielić nakładające się rzuty.
Konstrukcja źródłowa bez deformacji
Pokaz wykorzystuje końcową pozycję etapu 9; q = 0,4 jest roboczym wyborem czytelności. Oba układy zachowują zr = 1, jednolitą skalę i odbicie w Z = 7. Powierzchnie mają skończony, otwarty wycinek siatki. Ich rozmiar nie wyznacza promieni torusów.
Otwórz zachowaną animację etapu 9 oraz porównanie ze złotą elipsą →
Przebieg, kierunki i ograniczenia
0–25%: konstrukcja. 25–65%: odsłonięcie torusów. 45–75%: odsłonięcie trajektorii. 75–100%: łagodny start ruchu. Po 100% obieg trwa do pauzy. Suwak zatrzymuje pokaz i zeruje fazę znaczników; reset wraca do konstrukcji. Prędkość reguluje obiegi, a pokaz trwa 12 s.
Każdy torus ma trzy zamknięte trajektorie i trzy znaczniki. θ wykonuje jeden obieg, ψ dwa w tym samym czasie. Strzałki pomocnicze rozdzielają oba ruchy. Nie stosujemy zderzeń, mieszania, turbulencji ani solvera przepływu.